voorzitter Desi Bouterse

Laat ik beginnen met een compliment aan NDP- voorzitter Desi Bouterse. Groots om als winnaar van de verkiezingen alle partijen uit te nodigen voor een gesprek. Bouterse heeft helemaal gelijk dat in het verleden het Nieuw Front niet in de geest van de democratie handelde door zelfs partijen die ook hadden gewonnen geen uitnodiging te sturen voor zelfs maar een oriënterend gesprek. Ze hebben daarmee een groot deel van de kiezers genegeerd. Een goede stap van Bouterse en misschien wordt het tijd dat de informatie en formatie in de wet worden geregeld. 

Maar terwijl ik de NDP-voorzitter een pluim geef, moet ik hem ook op de vingers tikken. De informatiegesprekken waren bedoeld voor politieke partijen die zetels hebben gewonnen. Indien hij het spel echt eerlijk en democratisch wilde spelen, had de NDP partijen én combinaties uitgenodigd. Daarmee toon je respect voor het samenwerkingsverband en de stem van de kiezer die gekozen heeft voor een combinatie en niet de individuele partijen. Hoewel in het geval van V7 ze dit zelf hebben uitgelokt, door in te gaan op individuele invitaties.

Maar als de president zegt partijen uit te nodigen die zetels hebben gewonnen, waarom dan de grootste verrader uit de Surinaamse politiek van de afgelopen vijftien jaar, Raymond Sapoen, ontvangen? Heeft hij een partij? Sapoen - misschien is de laatste lettergreep wel het meest lijdend voor zijn handelen - is officieel geen lid van De Nationale Assemblee. Het is strikt genomen nog altijd mogelijk dat zijn geloofsbrieven niet worden goedgekeurd en hij niet naar het parlement gaat. Bovendien mengt de NDP (Bouterse) met de uitnodiging aan Sapoen, die samenspant met Cheaten, zich in interne aangelegenheden van Pertjajah Luhur. Sapoen, in mijn ogen een politieke loser zonder eigen achterban, die voor de tweede keer probeert een coup te plegen in een partij die wel volgelingen heeft en wordt geleid door Somohardjo. 

Over losers gesproken. WE hebben dinsdag met z'n allen verloren in het André Kamperveen stadion. Ik was er zelf bij. De conclusie: we zijn gewoon niet goed genoeg. En ik miste passie en strijd. Als je aanvoerder bent van het Surinaamse elftal is het 'on kan' dat je na 45 minuten nog een schoon tenue hebt, terwijl het veld een modderpoel is. Bij Nicaragua leken alle spelers bij het rustsignaal op elkaar omdat ze de modder niet schuwden en hun spierwitte tenues waren veranderd in bruine vodden. En ik had het vooraf kunnen voorspellen: bij verlies gaan we weer eindeloos mijmeren over de dubbele nationaliteit. Alsof daarmee onze voetbalzorgen voorgoed voorbij zijn.

Met alle respect, maar met de tweede garnituur diasporaspelers, die acteren in de kelder van het internationale voetbal, halen we nooit het WK. Op Tweede Kerstdag waren ze niet eens in staat W Connection te verslaan. De laatste groepsfase van de Concacaf, oke. Maar daarna ontmoet je Mexico (nu actief op de Copa America), de VS (dat op het nippertje verloor van België in de achtste finale op het WK en laats nog Oranje versloeg), Costa Rica (kwartfinale op het WK), Jamaica (verliest nipt van Argentinië tijdens de Copa America), Honduras en Panama. Voor veel meer dan de statistieken speel je dan niet mee als je komt met de 'left-overs' van Oranje.

Inderdaad, Suriname is het enige land dat geen gebruik maakt van de dubbele nationaliteit. Maar alle landen die daar wel voor hebben gekozen en successen boekten, hebben ook hun nationale voetbal vanaf de basis aangepakt. Daarom kies ik voor de Simons-lijn. Dubbele nationaliteit is geen prioriteit. Als we als land niet gaan investeren in sport, en in dit geval voetbal, komen we nergens en zullen we voor altijd een rol in de marge blijven spelen. Die dubbele nationaliteitdiscussie, ik word er zo langzamerhand moe van. Maar als ik dat zeg, hoor ik in mijn hoofd de stem van iemand die me zeer dierbaar is: "Ik ben moeder". Daarom maar zo. Die dubbele nationaliteit: ik word er dubbelmoe van!

giwani@hotmail.com

 

  1. partijen 6
  2. dubbele 5
  3. ndp 4
  4. bouterse 4
  5. sapoen 4