Het Nederlandse slavernijverleden is pijnlijk

Het Nederlandse slavernijverleden is pijnlijk. Ook al vond de administratieve afschaffing 151 jaar geleden plaats en de eeuwen bevochten fysieke vrijheid 141 jaar geleden. Nog steeds ervaren donkere mensen in de witte Europese samenleving afwijzingen, ontkenningen en missen zij het bestaansrecht voor gelijkwaardige deelname aan de maatschappij. Het protestgeluid klinkt steeds luider. 

Moderne media zijn een hulpmiddel om de noodoproep verder te verspreiden en onder de aandacht te brengen van het deel dat nog steeds gelooft in helden die zich als zeerovers verplaatsten over de wereldzeeën en volkeren onderdrukten omwille van de eigen welvaart en welzijn.

In de sporen van zeerovende en onderdrukkende voorouders vervolgt de door witte mannen en vrouwen gedomineerde Nederlandse media als De Telegraaf het afwijzingsproces van donker Nederland. Net zoals Nederlandse geschiedschrijvers identiteiten van strijders voor vrijheid en onafhankelijkheid verwarden met verraders, brandstichters en tegenwoordig ordeverstoorders.

Protesteren is een burgerrecht en je kiest als demonstrant ook je moment uit om aandacht te vragen voor jouw problemen. In Brazilië gebruikten favelabewoners het grote WK voetbal om te protesteren de erbarmelijke armoede. (Tot het Braziliaanse elftal geen wereldkampioen wordt natuurlijk en de bevolking het verlies alsnog aangrijpt om te rellen). Het is de Braziliaanse regering geraden om beloften in te lossen om te voorkomen dat het voetbalfeest een voetbalbegrafenis wordt.

De Telegraaf kopte "Slavernijherdenking verstoord door protest". Als je slechts koppen leest en je eigen geschiedenis niet kent, zou je de ordeverstoorders willen opsluiten en de sleutel in de overwonnen zeeën gooien. "De betogers kwamen in ontbloot bovenlijf en deden zich voor als geketende en geboeide slaven. Ze droegen een bord bij zich met de tekst 'Nog steeds geen excuses'. Achteraf wilden de betogers onze verslaggever van Telegraaf TV niet te woord staan en liepen weg met enkel de opmerking: "Lees de speech."

De regelmatig terugkerende verdraaiing van feiten als de witte Nederlander zich afgewezen voelt, spreekt hier weer boekdelen. Jarenlange beloften van opeenvolgende Nederlandse kabinetten hebben er nog steeds niet toe geleid dat de arbeidsmarkt vrij toegankelijk is voor iedere Nederlander, ongeacht kleur en afkomst. Stille protesten werden jaren genegeerd en als tijdens de herdenking van de afschaffing van de slavernij, wanneer nazaten van slaven hun voorouders gedenken, een openlijk en krachtig verzet plaatsvindt, dan wordt de groep demonstranten weggezet als ordeverstoorders.

De demonstranten worden in bewust artikel ook nog neergezet als halfnaakte wilden met kettingen om hun nek terwijl het tegendeel waar is. Het groepje openlijke demonstranten had zwarte rouwkleding aan terwijl het stille deel van het massale protest met ontblote bovenlijven eerder op de dag had deelgenomen aan de Bigi Spikri, de vrijheidsloop naar het slavernijmonument. We lijken inderdaad op elkaar, maar zijn toch wel unieke kleurrijke mensen. Sterker nog, je ziet duidelijk het verschil tussen naakte en geklede mensen. Des meer een teken dat het witte medialandschap bewust zand in de ogen strooit van haar lezers.

Het is daarom niet vreemd dat zwarte demonstranten niet graag met witte media praten en hen in dit geval verwijzen naar een protestbrief. Witte media voelen zich beledigd en werpen zich op als slachtoffer terwijl zij hun regelmatig afwijzende rol richting de zwarte samenleving vergeten. De discussie rond het fenomeen Zwarte Piet is daar een schoolvoorbeeld van. Wit Nederland voelt zich aangevallen omdat hun jeugdsentiment een hoax blijkt te zijn. Ze durven het nog steeds. Hebben ze geen yeye, is hun moraal zo laag dat zij verworden tot wezens van een bedroevend niveau waar zelfs slaven zich voor zouden schamen? Wij zijn aan de voet van de berg van wederzijds begrip en acceptatie.

taknangami@live.nl
  1. witte 6
  2. nederlandse 4
  3. media 4
  4. demonstranten 4
  5. zwarte 4