Toen ik maandag een artikel in de krant las waarin staat dat mensen wier onroerende goederen op de

Toen ik maandag een artikel in de krant las waarin staat dat mensen wier onroerende goederen op de openbare veiling terecht zijn gekomen er na de verkoop niets aan overhouden omdat ze verkocht worden beneden de marktwaarde, ging dat mijn verstand te boven. 

Dit soort verhalen en gevallen zijn vaak aan de redactie doorgespeeld. Stelt u zich eens voor dat u bij de bank of geldschieter SRD 100.000 hebt geleend en een prachtig huis hebt neergezet dat na vijf jaar een marktwaarde heeft van SRD 185.000. De afspraak was dat u in zeven jaar inclusief rente SRD 150.000 moet terug betalen. Door bepaalde omstandigheden - u bent misschien een wanbetaler of buiten uw schuld om, want u verliest uw baan en kan niet meer aan de aflossingsverplichting voldoen - en gaat het huis op de veiling. Inclusief boeterente wordt het te betalen bedrag SRD 175.000.

Intussen heb je in vijf jaar al SRD 75.000 terugbetaald, dus nog een openstaande schuld van SRD 100.000. Op de veiling gaat je huis voor nog net geen SRD 100.000 van de hand, ver beneden de marktwaarde en de schuldeiser krijgt zijn geld en de notaris zijn fee. Dat is wat er kennelijk al enige tijd plaatsvindt op veilingen van onroerend goed. Gedupeerden hebben hierover vaak hun beklag gedaan tegenover de media, maar harde bewijzen waarom schuldeisers genoegen nemen met minder dan wat ze moeten krijgen en waarom notarissen aan een dergelijke gang van zaken meewerken zijn er niet.

Is het inderdaad om belasting te ontduiken, wordt er flink tyuku onder de tafel gegeven en gegeten of is er wat anders aan de hand? Het is de hoogste tijd dat de autoriteiten die zeer waarschijnlijk deze geluiden ook horen gaan onderzoeken wat er aan de hand is en zodanige maatregelen treffen om de 'haaien' die op de loer liggen te stoppen en burgers die al dan niet door eigen schuld in problemen zijn geraakt, beschermen.

Een andere zaak waarbij het ook de hoogste tijd is dat wordt ingegrepen, is de situatie bij de Surinaamse Cricketbond. Radjen en Rashied roepen vaak zaken waar ik het niet mee eens ben, maar de wijze waarop de autoriteiten met deze zaak zijn omgesprongen toen zij al in een vroeg stadium aan de bel trokken, geeft te denken. Tijdens de laatste begrotingsbehandeling wees Rashied sportminister Abdoelgafoer er nog op dat het "nationale" cricketteam overwegend bestaat uit Guyanezen van wie een aantal niet eens in Suriname woont. De bewindsman had echter meer aandacht voor de apps op zijn mobieltje en gaf Moms dof' sey.

Nu wordt Suriname voor aap en te kijk gezet omdat het cricketbestuur willens en wetens vreemdelingen voor het land heeft laten uitkomen op internationale toernooien. Ware het niet dat Vanuatu dat in september van Suriname verloor bij de Internationale Cricketbond een klacht had gedeponeerd, zou de oneerlijkheid van SCB-voorzitter Narain zijn herhaald tijdens het toernooi waaraan Suriname nu zou deelnemen.

Het minste wat de bondsvoorzitter na het uitkomen van het schandaal kan doen, is de eer aan zichzelf te houden en de zaak voor afhandeling overlaten aan een bestuur met een schoon blazoen. Aanblijven als voorzitter met als drogredenen niet weg te lopen voor problemen, is je reinste kolder. Hij denkt er helaas niet aan op te krassen omdat het kennelijk heerlijk toeven is aan de dis onder de tafel.

ivancairo@yahoo.com
  1. srd 7
  2. suriname 4
  3. veiling 3
  4. marktwaarde 3
  5. huis 3