Als goede burger heb ik echt geprobeerd naar de jaarrede te luisteren

Als goede burger heb ik echt geprobeerd naar de jaarrede te luisteren. Maar ik had nog last van jetlag. Niet echt, nee, maar het klinkt zo mooi als excuus. Het is eigenlijk gewoon dat ik mezelf er niet langer toe kan brengen om te luisteren naar opsommingen van borstklopperij en vage toekomstdromen.  

Ik ben nu echt allergisch voor hoe regeringen- en dan met name de huidige- elke zucht (eigenlijk bedoel ik iets anders dan "zucht", maar ik doe heel hard mijn best om netjes te blijven) die ze laten, claimen als een verdienste van hun partij.

Deze regering heeft dit gedaan en deze regering heeft dat gedaan. Met die formulering zegt men eigenlijk: "Wij zijn het, niet die anderen, heb je goed begrepen?!" Het is toch werkelijk alsof van ons verwacht wordt dat wij in dankbaarheid neder knielen voor de gunsten die ons worden verleend door de regering. Want dat is de indruk die wordt gewekt- dat alles wat zij doen een gunst is naar ons toe, en niet een deel van de normale verantwoordelijkheid die zij op zich hebben genomen toen ze de regeermacht wilden. We moeten naar het schijnt, dankbaar zijn voor wat zij doen met ons belastinggeld.

Het is moeilijk om het dagelijke nieuws te verwerken als je drie weken weg bent geweest. In die drie weken luisterde ik onder andere naar een Syrisch-Palestijnse dichter- zijn verhalen en zijn poëzie over Damascus, vrijwillige en opgelegde ballingschap, over de oorlog, de 200 mensen die hij intussen al heeft verloren, maken dat je je erg klein gaat voelen. En alle toestanden in Suriname bijna irrelevant. En lachwekkend.

We vullen ons hoofd met berefuru verhalen, we maken van muggen olifanten, we kunnen nog maar in één richting denken. Zoals het verhaal van Gordon Touw Ngie Tjouw die opstapte als voorzitter van de NPS Jongeren. Het zegt toch veel over ons dat we meteen ervan uitgingen dat hij dat deed uit persoonlijk gewin? Dat hij wel zou zijn omgepraat (lees: omgekocht) door het paarse kamp. Zijn uitspraken over morele bezwaren worden weggewuifd- waarom heeft hij dan niet meteen zijn boeltje gepakt toen bekend werd dat de vrede met PL werd gesloten, vragen wij ons af. Alsof het godsonmogelijk is dat iemand misschien bedenktijd nodig zou hebben. Dat hij zou moeten wikken en wegen.

Toen dan ook het bericht verscheen dat hij een baan aangeboden kreeg bij Sport en Jeugdzaken hoorde je bijna het collectieve gesnuif "Ha! Ik had je toch gezegd!" Arme Gordon, denk ik dan- hij kan niet winnen. Als hij inderdaad zoveel jaar geleden heeft gesolliciteerd, dan is het wel erg sneu voor hem dat hij die baan die hij wilde niet kan aannemen omdat het dan gezien wordt als omkoping. Ik ken de man niet, ik weet dus ook niet in hoeverre hij echt uit principiële bezwaren tegen PL opstapte- maar ik kan me wel veel inleven in die bezwaren. Ik moet hem in dit wel nageven: hij is in elk geval geen boterkoning. Want hoeveel mensen zouden gewoon de job hebben aangenomen en verklaard: ik had gesolliciteerd, nog voor al dit gedoe, dus wat is je probleem. Die niet zouden hebben stilgestaan bij de opvallende timing van het aanbod, en alleen aan hun portemonnee zouden denken, en wellicht ook: hey, dat is mijn kans om nog hoger te komen zonder te veel inspanning.

Over boter op hoofden gesproken. En berefuru. En olifanten. Begint u ook het gevoel te bekruipen dat de Santokhi- volgelingen een groter probleem beginnen te worden voor de VHP dan de NDP? Hoe gênant, die vertoning met de cd, iemand moet gedacht hebben: score! Damaru en Kenny G koppelen aan de VHP! Soms zijn je vrienden je grootste obstakels.

gangadwt@gmail.com
  1. echt 4
  2. bezwaren 3
  3. regering 3
  4. gordon 2
  5. alsof 2