8 december lijkt na 32 jaar op een van die vele protestdagen van de VN

8 december lijkt na 32 jaar op een van die vele protestdagen van de VN. Alweer een dag tegen dit of een dag tegen dat. Na 24 uur gaan ze als een nachtkaars uit. Behalve als je er iets mee doet. En gelukkig zijn er nog mensen die onrecht niet pikken, die weigeren in te dutten en die openingen zoeken uit de impasse na een door hielenlikkers in elkaar geflanste amnestiewet, die ervoor zorgde dat moordenaars weer opgelucht konden ademhalen.  

In de St. Alphonsiuskerk schudde Hugo Essed zijn natuurlijke respect voor de rechterlijke macht van zich af door scherpe kritiek te uiten op de leden van de Krijgsraad, die na het aannemen van de wet met geknepen billen hun ordners haastig in de kast hadden geschoven en die zelfs na een vonnis van het Hof van Justitie om de schorsing ongedaan te maken niet meer in beweging waren te krijgen.

Op 8000 km van hem verwijderd in de Amsterdamse Mozes & Aaronkerk schoot ook advocaat Gerard Spong forse gaten in het functioneren van de Krijgsraad. Als het Hof bepaalt dat de zaak Ritfeld weer op de rol moet, dan geldt dat voor alle verdachten, zegt Spong. Klinkt logisch, want diezelfde Krijgsraad had tijdens het proces ook altijd beweerd dat het lot van Ritfeld was gekoppeld aan de overige verdachten, omdat de moorden in vereniging en in gezamenlijkheid waren gepleegd. Maar goed, logica is nooit de sterkste eigenschap van de Krijgsraad geweest. 

De voortgang ligt nu in handen van de openbare aanklager, de laatste hoeksteen van de rechtsstaat. Helaas was juist het Surinaamse OM altijd het toonbeeld van passiviteit. Irwin Kanhai had gelijk toen hij dat opmerkte bij de aanvang van het 8 december proces. Twintig jaar na 1982 deed het OM helemaal niets. Kennelijk was er geen maatschappelijk draagvlak voor een proces, aldus Kanhai. Hij wist wel beter, het was de politiek die 20 jaar stilstond.  

Maar is er dan nu wel maatschappelijk draagvlak? Het ziet ernaar uit dat een meerderheid van Suriname over een half jaar gewoon weer een moordverdachte als president kiest. Het voordeel is dat die president zijn stinkende best moet doen, anders wordt hij met pek en veren naar Domburg gebracht. Psychologen noemen dit compensatorisch gedrag, maar omdat deze wetenschap in Suriname nog in de kinderschoenen staat, houden we het voorlopig op de uitleg van Steve Meye en André Misiekaba: de bekering van Bouterse is een geschenk van God aan Suriname.   

Ik hoop vurig dat we ooit uit dit oudtestamentische isolement zullen geraken.

 

 

  1. jaar 4
  2. krijgsraad 4
  3. proces 3
  4. suriname 3
  5. december 2