Het nieuws heb ik de voorbije twee weken niet echt zo goed gevolgd als ik normaal gesproken doe

Het nieuws heb ik de voorbije twee weken niet echt zo goed gevolgd als ik normaal gesproken doe. En ik moet u zeggen, dat is ook wel eens heerlijk. 

Om een keer niet te lezen over alle dingen die mis gaan in Suriname. Assembleevergaderingen die niet doorgaan, autobestuurders die zich Formule 1-coureurs wanen, roofovervallen, politieke overlopers of over een majoor van politie die niet snapt dat de vrouw van de president te allen tijde met alle egards moet worden behandeld. Het enige nieuwsfeit waar ik met mijn neus op werd gedrukt, is het filmpje van de tieners die zich gedragen als volwassenen.

Vanaf 9 december stond mijn leven officieel in het teken van Su Aid. Wat op 17 november voor Asgar, Sidney en ik als een grote droom begon, hebben we als samenleving met z'n allen gerealiseerd. De haast afgelopen twaalf dagen waren hartverwarmend. Een maand geleden, toen het idee van Su Aid ontstond, had ik nimmer kunnen bevroeden dat die zo een groot succes zou worden. Donderdag zal ik daarom met een grote glimlach op mijn gezicht wakker worden. Voor mij worden het de mooiste kerstdagen in jaren! En niet in de eerste plaats vanwege de geslaagde inzamelingsactie voor het Leger des Heils.

Het geld, hoe belangrijk ook, is niet het voornaamste. Dat we hoogstwaarschijnlijk onze target halen, om de jaarlijkse Kerstpottenactie die honderdduizend Surinaamse dollar opbrengt met Su Aid aan te vullen tot SRD 250.000, is natuurlijk prachtig. Maar Su Aid is veel meer dan dat. Het mooiste is, dat Suriname de boodschap die we wilden brengen heeft begrepen. Hoe klein of hoe groot de donatie ook is en in welke vorm dan ook, het gaat om het geven. Te delen met je landgenoten die het minder hebben. En dat heeft u gedaan, op allerlei manieren. Dwars door alle etnische groeperingen, leeftijdsklassen en politieke partijen heen, hebben mensen gegeven.

Af en toe moest ik Asgar, maar vooral Sidney, aansporen afstand te nemen van alle 'gedoe' bij Radio 10 om te kunnen genieten van het moment. De mooie verhalen zijn talrijk! Van een oma die haar kleinzoon heeft meegenomen naar Radio 10 om hem te leren delen, de taxichauffeur die met een zelfgemaakte Su Aid-box rondrijdt, het kleine jongetje dat wilde 'geven aan arme mensen', de megadonatie van UCC, de man die zijn tot spaarpot omgetoverd boterblik doneerde, tot aan de voormalige echtelieden die na veertien jaar door Su Aid hebben uitgesproken wat er toen mis is gegaan. Het zijn verhalen waar je stil van wordt, die mij ontroeren en diep van binnen raken. Een ervaring die ik voor altijd zal koesteren.

Wat het mij heeft geleerd? Zoveel…, maar vooral dat een kritische blik op de samenleving waar ik deelgenoot van ben alleen niet genoeg is. Dat als je verandering wil, je de handen uit de mouwen moet steken. En daarvoor hoef je niet per se politicus of miljonair te zijn. Het enige dat je nodig hebt is een droom, de wilskracht om die droom te verwezenlijken en u, de Surinaamse samenleving. Dat is Su Aid voor mij. Andermaal het bewijs dat we als Suriname en Surinamers tot grote dingen in staat zijn. Samen staan we ongelooflijk sterk. Gran tangi nanga wan swit' Kresneti!.

giwani@hotmail.com
  1. aid 7
  2. suriname 3
  3. grote 3
  4. droom 3
  5. samenleving 3